تنهائی عظیمی را با پلکهای خیس و خسته و خواب آلودم حس میکنم بیگانه است با من شب امشب بیگانه اند با من چونان همیشه این چراغهای مکعب شکل بیگانه است با من این سرو سالخورد و نیز در رئوفت آب عکس ماه ماهی که خود گریخته اگر چه بجا مانده در عمق آب عکسش و دارد می گندد *** آن مرد ژنده پوش که در دورتر مسافتی از من خوابیده است روی نیمکت سبز تنهائی عظیم مرا آشفته می کند شهریور...
Read Moreاز سفر کردن از شهر قناری ها در بیمم من که نبضم از بر هم زدن بال قناری هاست هر قناری آزاد است ما به آزادی آنها مدیونیم هر قناری می خواند آواز که گمان می رود این آواز از حنجره ماست که برمی خیزد ما به آواز قناری ها معتادیم *** تا کی این اندیشه در سر پرورانم که چرا ساقه ی هر برگ به رگبرگ منتهی می گردد که چرا باید رفت مرداد 48...
Read Moreسال انتشار : 1355 فهرست : ازباروری تا باور سایه ای هست بهانه جوانه 1 جوانه 2 دشنه و آینه گریز دریچه با صمیمیت چهار ظرح برای چهار فصل مرثیه جویبار عاشقانه 1 عاشقانه 2 در برگردان فاجعه من در بلوغ یک پرنده آب و شبنم و آینه آنسوی مه متراکم از دست تا ستاره جوانه 3 طرح راز پیدایش آتش تنهائی و غروب دیواره بلند سنگی با تیک و تاک تا طلوع فاجعه توازی دهکده غزل شبانه حسرت غزل تلخ غزلواره جوانه 4 جوانه 5...
Read Moreای دست من نیازمند دست تو ای هست من نیازمند هست تو ای شعر من نیازمند چشم مست تو مگریز _ برخاسته ز خواب زمستانی تن را به آب باران می شوید آن در کنار جوی بنفشه چالاک از سکوت عظیم خاک فریاد سبز باغچه می روید ای سبز شعر گونه ی من برخیز _ ژولیده را ببین که می آید آشفته حال مثل همیشه هر صبح هر صبح زود آسیمه سر گرفته سیما 108 / مرثیه جویبار آزرده خاطر است میازارش شاید بفهمی از رخ تکیده و بیمارش _ خندان...
Read Moreوقتی که عشق حس عمیق گمشدگی است وقتی که زندگی جز گم کردنی و گم شدنی نیست پس عشق را عصاره هستی باور کن _ وقتی که عشق حس تباهی است وقتی که در نگاه تو ، من خود را ویران می سازم با دستهای خود مرا دوباره بساز دست ترا برای سازش آفریده اند _ آخر مگر نه ، روحم شمشیر آبدیده تیزی بود که عشق را غلافی کردم بر آن آخر مگر نه ، جسمم چون پیچکی است پرپیچ و تاب و بیتاب با داربست عشق فقط قادرم بر آسمان بسایم سر _...
Read More“چون شب درآید از در شب این هراسناک من یک قدم بسوی تباهی نزدیک می شوم “ زیباترین غزل غزل مرگ است لبریز و عاشقانه و رقص ماهرانه تابوت بر کوره راه کهنه قبرستان _ برگی فروفتاد ازین شاخه این شاخه که منم بر آبی زلال تو موجی پدید شد شکننده که صافی ترا به تباهی کشانده است و لحظه های شاد مرا اکنون خود را بجرم ریزش این برگ از شهر آشنائی تو تبعید می کنم _ من می روم تا بی نهایت تا نیست تا...
Read More