آهسته می گویم …. دیوار و دیو و دریغ و داغ و دروغ و موش و گوش و… باز هم دیوار *** زندگی زباله ای است در ساعتِ نهِ شب که هیچ کس نمی بیند به زباله اش می افکنیم *** بالا می رود ، ولی کمی به پایین می آید ارزش ارز نیست بالا رفتنِ بی ارزشی است *** به کشتی بی بادبانی سواریم در کشاکش موجی بر اقیانوس برای بر شدنِ طوفان موجی که گاه به بالا و گاهی هم به سوی پایین می رود *** در گرسنگی ات تنها...
Read More– از دفتر های قدیمی – می بینی می بارد… بر بام خانه مان قطره قطره باران *** می شنوی یک کودک در کوچه می گرید پاهای بی کفشش دستان یخزده و لرزانش می ترسند از باران *** می بینی در کوچه سیلی راه افتاده تا من را ، تا ما را از پای اندازدمان *** می شنوی همهمه را دزدی نه مردی را کَز سرما کِز کرده در گوشۀ یک دالان ( * ) می گیرد می بندد با تیپا می کوبد بر فرقش دانی که ؟ یا صاحب آن خانه یا...
Read Moreهمراهِ خاطراتِ ناگوار با چشمهایِ پر از انتظار دغده های بی شمار… آرزوهای بسیار و شنیدنِ صدای ناله و شیون و سوگواری از پس دیوار تا به پیشواز بهار *** هر شب که می گذرد چشم انتظار روزی بهتر است و گوش هامان در انتظار خبری خوش تر مگر از پس دیوارها … و پندارها *** دریغا اما که دستها همه دستِ تنگی برایِ گرفتن شُکرانه ای تا دوباره بسوش دراز شود … جوانه ها همه هم آمادۀ شکفتن در یاس و...
Read Moreنه شبنمی به بسترِ سترگِ برگِ سبز باقی مانده نه ریشه ای برای رویشِ جوانه ای همه چیزی چون همیشه به رنگ خاکستری تا به سوی سیاهی است *** دوستان همه در خواب و دشمنان یبدارند کارِ همیشۀ ما اما دیدن سیاهی گفتارها ست در منابر و قصاید و روزی نامه ها *** نه مرکزی به دایره بر جا مانده نه پیراهنی به خالی چرخش دردی است که بر شانه های تو تکرار می شود *** چراغی را میان باران روش کن شبیه سایه یا سیگارم از...
Read More– به بهانۀ آمدنِ عید – عکسِ خاطره ای دور … از همیشه ، نزدیک تر می افتد : ….. بابا نان داد نصف قرص نان را ، هنوز نخورده بودم که بابا…. پسرِ گرسنۀ همسایه را دید نصفِ قرصِ نانِ مرا گرفت به آن پسرک داد …. حالا که هیچکدام نیستند نه « بابا » ، نه قرصِ « نان » ، نه « کودکِ » همسایه ، …. نمی دانم. بابا را « شهید » بنامم … یا « مرحوم » … یا « دزد » ؟ ***...
Read Moreمهتابی امشب از همیشه رنگین تر است با بار خاطره ای از همیشه سنگین تر… هر دردی هم کوچک به دروازهِ ای تا درود و رهایی *** هر ضربۀ شلاق بوسه ای است که تا انسان خدا شود ما همه اما خدایانی غمناک مانندِ موجی سهمناک که کودک کوچک ِ قایقرانی را نه خدا که به ناخدا *** شکفتن این لحظه ، نه که با حضور درد هزار ساله آغاز می می شود و سر انجامش دردی دیگر است *** بالم توان پریدن ندارد احساسم سرِ پر کشیدن و...
Read More