دوست دارم بخندم یا شاید دارم می خندم راستی! ساعت چند است؟ شبتان خوش ممنون سه سال پیش از یک افغانی شنیدم که گفت: “یک جهان ممنون” عبارتِ جالبی بود برای من برای شما جالب نیست؟ از انگشت شصت پا شروع کردم و داشتم می رقصیدم از خواندنِ حروف الفبا شروع به دیدن کردم وای اگر نتوانم مجسم کنم که دیوارهای خانه های همسایه های دست راستی مان چه رنگی ست و بچه هایشان که هنوز رنگ مدرسه ندیده اند و مداد را می جوند؟...
Read Moreدستم نمی رودکه دوست بدارم یا دوست دارم که بگویم اما نمی توانم بگویم یا خیالی دیگر خیل خوابگردهای گمشده در مرزها در انتظارِ خوابیدنم هستند تا به پستوی خوا بهای سیاهم پناه برند پائیز می آید و بارانِ پائیزی هم همه چیز را و خاطره ها را… دستمالی را به دستم بده بگذارش برای بعد پائیزِ قرن را * * * هزار شب می شود که خواب نمی بینم دکتر گفت اینکه خیلی خوب است و من برای اینکه شبها خوابِ بد نبینم...
Read Moreدنبال شعر گمشده ای می گشتم میان دست نوشته های گذشته این سه شعر را کنار هم پیدا کردم … پنج سال پیش نوشته بودم آنها را با دستخطی عجیب و لبریز از درد … “ دست نوشته می تواند بیان کننده ی اندوه و احساسِ درون باشد ای کاش دست نوشته های حافظ و مولانا را می توانستم ببینم … دست نوشته های فروغ را دیده ام دست نوشته ای از شاملو را هم داشتم می گفتم مناسبت نمی خواهد هر زمان که آسمان دلت ابری...
Read Moreبرف به ساعت نشسته عقربه یخ بسته زمان تکان نمی خورد هرم گرما مرا به خواب می برد تو اما گناهِ فقر را لحافی کن که از سوزشِ سرمای امشب رها شوی چقدر راحت است رها کردنِ تو درکنار پیاده رو و آمدن به خانه و خوابیدن و پیشتر از آنکه بخوابم شاعر شوم تلاش کنم در این شب برفی کودک ده ساله ای شوم کنار خیابان که رویاهایش را برای گرم شدن دور تنش می پیچد سرما مثلِ سالِ ۵۲ بیداد می کند و برف به ساعت نشسته...
Read Moreمی خواستم بخندم خندیدن حرام شد می خواستم برقصم ممنوع می خواستم ببینم پنجر ه ی روبرویم را بستی می خواستم بمیرم امیرزاد ه ی اجل به مرخصی رفته بود… هنوز می شود بگویم تمام اشکهایم را برای همیشه خندیده ام به سالی نه به ساعت و دقیقه ای نه بلکه به زاویه ای کوچک عبور گیج خاطراتِ تاریکم را برکهکشانِ کور کجاوه می شوم □ نه گریه ام گرفت نه خندیدم نه ماه بر آسمان نه خدا در دل … پلکانِ کوچکی...
Read Moreاز گردونه ی دوست داشتن پروانه ای پرید پریدنش مبارک باد گواهِ وسعتِ باران تپه زارانی که باران را نوشیده اند و به سبزی نشسته اند امسال گواهِ صاعقه پروانه هایی که می پرند به موازاتِ عشق *** بر تخته ی سیاهی معلم ریاضی با گچ سفید دو خط موازی کشید تا هزار مسئله سخت را در ذهن کودکانه ما آسان کند پس موازی شدیم و موازی رفتیم و موازی گفتیم و موازی گریستیم خطوط موازی به بینهایت کشیده می شدند و ما بر دو...
Read More