بهانه خود نشانه ای ز زندگی ست نشانه خود بهانه ای برای زندگی ست و این دوگانه همچو دو جوانه تا فضای بیکرانه گستراند این فسانه را _ در این میانه من که بی بهانه ام من که بی نشانه ام منکه فارغم ازین دو گانه میل راستین برای زنده ماندنم بدل بدل به انزجار گشته است تیر...
Read Moreسایه ای هست که با من می آید سایه ای هست که این کوره ره خاکی را روز و شب با من می پیماید می گریزم می آید می پاید _ فصل تابستان سایه ای هست که در لای هوای گرم از مچاله شدنم مانع می گردد در زمستان سایه ای هست که از رویش من می کاهد او ، چه می خواهد _ مرغ شومی ، یا خجسته مرغی دیرگاهیست که می دانم بال بگشوده بالای سرم لیک من بیم دارم که به بالا نگرم بیم دارم که به بالا نگرم ، اما خوب آگاهم عاقبت سایه...
Read Moreتو بارور خواهی شد مانند یک درخت اقاقی و وجودت در دو برگچه متقابل خلاصه خواهد شد بارور شدن رنجی است بزرگ برای کسی که هر صبح قبل از آغاز اجباراً گل های سپید باغچه را می بیند نیازی نیست که با همه ی دست های چنار که بسوی تو دراز شده اند دست دهی فردا از اینان فقط یکی خواهد ماند و قبل از اینکه بسوی آن یگانه دست یازی و بفشاریش آن نیز فرو خواهد غلطید و گرنه فشردن حدیث مچاله شدن است _ آندو که شبیه هم...
Read Moreجوان ترین جوانه این خارستانم طلوع تیزی فریادم پرنده ها – همه را – رنجه داد کوچیدند
Read Moreانگار آخر دنیاست و من هنوز به نیمه راه نرسیده ام و هر که را می بینم از او می پرسم که آخر دنیا جاست ؟ و چرا هیچ کس جواب نمی دهد و یا شاید چون هیچ کس نمی داند که دنیا دارد به آخر می رسد و فقط تنها من هستم که حس می کنم و می دانم که همین امشب آخر دنیاست . دیشب بود که داشتم به راهی آشنا می رفتم و غریبه ای مقابلم سبز شد و از من پرسید که آخر دنیا کجاست و وقتی که دید خیره مانده ام و باز وقتی که دیدم همه...
Read Moreنمی توانم هم خوب باشم هم بد نمی توانم هم به عشق نشسته باشم هم به نفرت یا به قول برادری که دیگر نیست خورشید باشم هم هم لحاف ابر را به سر کشیده باشم شاید تو یا کسی دیگر بتواند در میان ازدحام خیابان به شعر به نقاشی و تا پکی به سیگار که سیگار دود شود و تهی تا منی که هنوز یاد نگرفته ام که در کلاس پنجم هستم یا به صفحه اول این طلسم و شب مثل هر شب شروع می شود *** شروع برفی امشب آغاز حادثه ای دیگر بود...
Read More