با صمیمیت نزدیک آمد و کلاه از سر برداشت و سلامی گفت با صمیمیت دستش را پیش آورد با صمیمیت به سخن گفتن اندر شد طرح فردای بهتر را می دیدم در چشمانش در رفتارش در سخنش _ با صمیمیت دعوتش را پاسخ دادم چشم هایم را بستم و به رؤیاهایم فرداها را می دیدم دست بدست هم با او نا بسامانی ها را سامان می بخشیدیم – با صمیمت غوطه ور در رؤیاهایم بودم که با صمیمیت حس کردم که تیزی دشنه ی او بین دنده های شش و...
Read Moreمیان انسان و مرگ دریچه ای فاصله است و دستهای لرزان که معیار پهنای این دریچه اند آنسوی دریچه نه پرتگاهی که فرازگاهی است که با چنگ و دندان از آن برخواهی شد هرگز کسی آنسوی دریچه را ندیده است نیز آنانی که با چنگ و دندان بسیار کوشیده اند _ تو میرا هستی اما تا بمرگ نیازمند نباشی بسوی تو نخواهد آمد دریچه بخودی خود گشوده نمی شود کسی آنسو نیست که بگشایدش دریچه بدست تو باز می شود و بدینگونه مرگ آغاز می...
Read Moreمرغی از لانه گریخت مرغی از لانه گریزان شد مرغی از لانه که او را گرمی میداد نه فریبنده که توفنده هوائی بود روز نه بلکه شب تیره بی فردائی بود شب هول افزائی بود که آمد بدر از خانه مرغک مرغک انگار دوصد دلهره در پرهایش مخفی بودند مرغک انگار نمی دانست اما ، نه خوب می دانست او همان لحظه اسیر طوفان شد که می اندیشیدم من به قفس و به روی پرهایش طوفان را برد _ تا کجا رفت که با او ابرهای طوفانزا رفتند که در...
Read Moreدستی از آنسوی آئینه نمایان شد آنسوی آئینه که آیت پاکی بود شد نمایان دستی هم به زیبائی آئینه دشنه را باید تا دسته با دست فرود آورد شاید با خود می گفت دست ها آلت تزویرند دشنه و آئینه نیز زیر لب من زمزمه می کردم و تصویرم در آئینه لب می جنباند _ دلم از آئینه رنجید دستم از دست هراسان شد اعتقادم نیز از پاکی رو گردان اسفند...
Read Moreشب خالی از ترانه باران است شب مملو از مصیبت سرگردانی است باران اگر دو قطره ببارد حتی من راه خانه ام را می یابم
Read Moreخلق گفتند تهی ست خلق گفتند که بی شک بی هوده ست تو ، چه می گوئی ؟ دیرگاهی به تهی بودن این دلهره دلخوش کردم کوچ مرغان را دیدم از شهر باورم شد که تهی نیست د یماه 48
Read More