مسافر پرشِکوِه و شُکوه من دیشب زورقبانی دیگر را در کنار بود بر عرشه _ از اینسوی خاور تا آنسوی باختر همه بی تابی من بود و شتاب آندو بر شط همه بی قراری من بود و غرور آندو که در فروتنی لحظه هایشان گم می شد نه لحظه ی عظیم عزیمت او نه غم غریب غرابتش بر لب من جوانه ی کلمه ای نرویاند در دوری مه آلود رود گم شدند و به دوردستی رفتند که افسونِ نه خدا نه اهریمنی که در من بود برایشان کارگر نبود _ به...
Read Moreبا عشقم که حربه ایست به قصد فتح تو برمی خیزم با شعرم که ضربه ایست سکوت ترا درهم فرو می ریزم و تردیدیم نیست از اینکه بگویم : “ بیشترین عشق جهان را بسوی تو می آورم ” ( از احمد شاملو ) خود اگر چه پیش از اینت گفته باشند که زیبائی در تو به غایت رسیده و در عشق به تو _ به روزان و شبانی که تو سرخوش و بی خیال با پاهای کوچکت چمن باغچه را و گل یاقوتی رنگ قالی را لگد می کردی و از سر احتیاط...
Read Moreمثل تنهائی مثل شب مثل بی خویشی مثل هذیان مثل تب آمد _ مثل می خواستنی مثل تنهائی من کاستنی خنده ای بر لبهایش جاری شد _ مثل شبنم بر گل مثل گل بر گلدان مثل گلدان بر طاقچه ی خانه در کنارم بنشست _ در سر انگشتانش میل ماندن می روئید _ مثل آوای خفیف آب مثل نور کمرنگ مهتاب ملایم شد زمزمه گر و سکوت سنگین را با نجوایش بر هم زد او چه می گفت ؟ نمی دانم شاید شرمگین بود _ مثل کبریتی که بخواهد بر گیراند مثل یک...
Read More“پس آنگاه ترا یافتم و به تقدیر گیسوانت گردن نهادم که مسیر سر در گم جستجوهای شبانه انگشتانم خواهد بود “ – قصه از اینجا آغاز شد از اینجا بود که بسوی نایافته ناشناخته ای دست یازیدم – “هم بصورت دستی که با عطوفت اندراست هم بصورت چشمی که به تمنا خیره بر در چه شبها که تصاویر قابکاری شده را برقص واداشتم و به انتظار نشسنم “ – این کدام کلام است و آوا...
Read Moreتو چه گفتی به شقایق ها که چنین از شرم گلگون شده پرهاشان
Read More1 در انتظار حدوث معجزه ای شب را به نیمه آوردیم در آستانه ی طلوع سپیده هنوز انتظار حدوث معجزه با ما بود نجوای برگ های سپیدار رازی نگفت با ما و بازتاب نور صبحدمان بر برکه نیز 2 پرنده ها بتماشای باغها رفتند پرنده ها بتماشای باغهای نیم سوخته رفتند و ابرهای یائسه و رودهای تنبل _ پرنده ها با بالهای نیم سوخته و چهره های نیم سوخته برگشتند و ذهن کوچکشان از طنین فاجعه لبریز شد 3 دو کبوتر در پروازند دو...
Read More