نه آفتاب جوانه زد نه از تو جواب نه خدا جلوه و هر کلامی هم ناتمام … میان خورشیدهای فسیل شده آفتاب پر تو پر جام طلا پر خدا پر زمستان تابید باغ پر … صبح اول دی ماه شد چراغ پر … سار پشتِ پنجره لانه کرد کلاغ پر □ آفتاب هنوز پشتِ پنجره می خندد تو هم هنوز در پرواز خدا از همیشه تابناکتر … خورشیدِ پیر پر ماهِ سیر پر خدای دلگیر پر دلم برای کودکی که در این شبِ سیاهِ زمستانی و مادری...
Read Moreآینه را روبرویم گذاشتم تا به صیقل آینه ترا بصورت گل های زرد و سرخ و آبی و نیلوفری … چه باغ قشنگی است آینه ای از تو ساختم تو خواب مرا می دیدی و باز من ترا در بیداری آینه از دستم افتاد آینه از دستم افتاد هزار پاره شد در صیقل هزار پاره اش باز تو بودی بصورت گل های زرد و سرخ و آبی و نیلوفری تکه ای از آینه را که از زمین برمی داشتم با خودم زمزمه می کردم: چه باغ قشنگی ست * * * آینه از دستم...
Read Moreآبگینه ای به دست دارم برای ریختن آب گونه هایم مثل اینکه بخواهی خاطر های را روانه کنی کنار خاطرات دیگر برای نگهداشتن در صندوقی فیروز ه ای یا کوزه ای بلورین گفتم مثل اینکه… گفتم خاطره… آه… – مثل اینکه خودم هم دارم خاطره می شوم- امشب نه فردا هم نه پس فردا اما شاید … * * * نمی دانم کدام خدای ظالم مرا به این گوشه از زمان پرتاب کرد که رنج لذت است که شادی در گریستن است که...
Read Moreدوستتان دارم… برای این که بیشتر زنده باشم و بیشتر دوستتان بدارم از محل خط کشی شده عبور م یکنم کسی نمی پرسد کی و کجا عاشق اولین رنگ زندگی شدی از شماره شناسنامه ات می پرسند و تاریخ تولدت را هم و تا تاریخ مردنت را – نه لحظه های زنده بودنت – به پرونده ی سیاهت در بایگانی اضافه کنند از ده سال پیش ده سال پیش تر افتاده ام به لحظه مردن وقتی که مرده باشم چه فرق م یکند که عقربه های ساعت...
Read Moreای دست من نیازمند دست تو ای هست من نیازمند هست تو ای شعر من نیازمند چشم مست تو مگریز _ برخاسته ز خواب زمستانی تن را به آب باران می شوید آن در کنار جوی بنفشه چالاک از سکوت عظیم خاک فریاد سبز باغچه می روید ای سبز شعر گونه ی من برخیز _ ژولیده را ببین که می آید آشفته حال مثل همیشه هر صبح هر صبح زود آسیمه سر گرفته سیما 108 / مرثیه جویبار آزرده خاطر است میازارش شاید بفهمی از رخ تکیده و بیمارش _ خندان...
Read Moreوقتی که عشق حس عمیق گمشدگی است وقتی که زندگی جز گم کردنی و گم شدنی نیست پس عشق را عصاره هستی باور کن _ وقتی که عشق حس تباهی است وقتی که در نگاه تو ، من خود را ویران می سازم با دستهای خود مرا دوباره بساز دست ترا برای سازش آفریده اند _ آخر مگر نه ، روحم شمشیر آبدیده تیزی بود که عشق را غلافی کردم بر آن آخر مگر نه ، جسمم چون پیچکی است پرپیچ و تاب و بیتاب با داربست عشق فقط قادرم بر آسمان بسایم سر _...
Read More