زنجیر و خاطره … گاهی کمی خیلی زیبا هستند این آسمانِ آفتابی و سراسر ابری هم پر از لاشه خوار *** چه پیروزیِ بزرگی ست سفرۀ خالی را برای همه گستردن *** لبخند کوچکمان از گریه ای مداوم پر شد سپیده دم هم به شب و رود بار خشک گره خورد *** چه پریدن کوتاهی داریم مانندِ لالۀ سرخِ سپیده دمی با کلافِ نخی سفید و طولانی میانِ کوه و آسمان ….. قاطعانه نمی گویم سر بزنید و قطع کنید ریشه و تنه و جوانه را...
Read Moreترس سر آغازِ وحشی گری است … درد نقطۀ عطفِ زندگی و عشق، صفحۀ کاغذی بی خط برای کودکی که هنوز خواندن و نوشتن نمی تواند در امتداد این شب هم جهل تاب تحمل می خواهد مدادی به دستم بگذار تا نقطه ای سر سطر بگذارم...
Read More– گفت و گوی من و عید و کودکی بجای مانده ، در پسِ دیوِ زلزله – … ” من ” : چادری به سر کشیده ام !!! و بی چادر نیستم مانند باز مانده های زلزله های پیاپی و فرو شکستن و ریختنِ سقف و پوزش در میانِ تبرک و تبریک که پیچ و تاب می خورد در آستانۀ عید *** ” او ” : عید که دوباره و هزار باره می شود دوباره به چاه فریب می افتم از گریه می گریزم مگر به لبخندی برسم و درد ،...
Read Moreصدایی در دل کهسار و نجوایی درونِ دل حضورِ ظلم و خون و درد و رنج و چند و چونِ دل … بیابانِ لبت را سیم پرخاری فروبسته بیا بگشای این در را ، برای واژگونِ دل ازین نامردمی ها تا نگیری پیرهن ، دامن چگونه قد بر افرازی ، نه در خود ، تا برونِ دل میان خواب و بیداری ، به خاموشی فرو افتد چراغ و ماه و کوچه ، در خیابانِ سکونِ دل چرا دروازه را بستی ، خدایی را رها کردی ، ببین بر کهکشانها ، می نشیند تا...
Read More– ادامه شعر : « قطره ای در دریا » – … چقدر پنجره زیبا تر می شد که غنچۀ عشق در دهان های خفته باز شود *** فاحشۀ اشتباه هم همیشگی است … دفترِ دو روز پیش را نیز مثل همیشه به یمنِ لعنتِ عادت می بندیم *** دندانِ سخت از دریدن باز مانده بدل به لبی نرم تا برایِ مکیدنِ دوبارۀ خون *** نمی خواهم فقط دوستتان داشته باشم نمی خواهم فقط خورشیدوار بر این بیابان بتابیم روزنه کوچکی بر آسمان...
Read Moreدلم سنگین شکست شکستی بزرگ سنگی برداشتم بجای دل گذاشتم
Read More