ترسیم یک رویا
برای محسن مخملباف
دوس دارم امشب
شعری بگم
نه یکی
چند تا
میون شعرام
نه گریه بشینه
نه خنده پاشه
نه دشمنی هوار شه
نه دیو خشونت
مثل همیشه دس به کار شه
نه حتی
شوره زارای ستاره و سیاهچال
نه خورشیدای هنوز کال
***
دوس دارم امشب
شعری بگم
مث خودم
مث خوشه انگور
که هر دانه اش به خورشیدی می ماند
له شده زیر پا
چلانده شده
به شرمساری عجز نشسته
و عرق
یک وجب از تالاب غرورش
بالاتر شده
و باز هنوز
میان این خیال کال
دست و پا می زند
که خورشید است
یا بلور شکسته انگور
***
دوس دارم
کاشی کف خیابان را
آره
درست گفتی
کف خیابون آسفالته
هیچ گاه کاشی نبوده
اصلا کاشی
تحمل تایر اتوبوس شرکت واحد رو
هیچ وقت نداشته
خیلی خب
کاشی کف خانه را
با شعر نقاشی می کنم
دیوار روبه رو را
و آسمان پشت سرم را
و تا صبح فردا
به صدای آهسته و بلند می خندم
به این رویا
و صدای آژیری که تازه شروع شده
برای اینکه فریادم
خفه
***
دوس دارم به عرق بشینم
به شرمساری
به مقابلش بشینم و به زبون رسمی بگم
سهم من این نبود
مزد من این نبود
رویایم این همه کوچک نبود
بیا روی نیمکت کنار من بشین تا برات بگم
خدا تومن اسکناس
عرق پشیمانی را
از پیشانی پاک نمی کنه
و مرده ای رو که هنوز نمرده
کسی امروز
اول دی ماه
خاک نمی کنه
***
دوس دارم امشب
فریادی بشم
که فردا
صدام به گوشت برسه
یا بر عکس
صدات به گوشم
گوشم از این همه آژیر و فریاد
کر شده حتما
بهتره که فقط صدای تو به گوش برسه
پیش پای خورشید صبح زود که قراره همین فردا دوباره دربیاد
ببین از شروع این مویه
چن بار وصله ” دوس دارم ” را به روسری سوراخ سوراخت
چسبونده ام
راستی تو که دلت نمی خواد
شب از بودن بیفته
لااقل
نیم نگاهتو به سایه بکش
نیمی از احساستو بکش
نیم آخر خاطره را
به فراموشی بسپار
تا وقتی که وقتی که شب به صبح برسه
***
دوس دارم امشب
اگه پولی به دستم اومد
روسری تازه ای
و زنجیرای دوباره ای
برای دستا و پاهات
***
دوس دارم امشب شعری بگم
میون شعر بخندم
میون خنده به گریه بشینم
–بی دروغ و تقلب –
می دونم که هرگز باور نمی کنی
باور کن که هزار بار میون گریه خندیده ام
و می تونم دوباره میون قهقهه
به گریه بشینم
اگه هنوز به قایق ناباوری سواری
مراد تو وردار
این تلفن
اینم آدرسم
***
دوس دارم
کسی رو پیدا کنم
بتونه میون خنده به هق هق بشینه
میون گریه
به قهقهه
اگه پیداش کردی
صدام بزن
تا در هقاهق گریه و قهاقه خنده
همراهیش کنم
دی ماه 77