مردی که در غروبش تنهاست مردی که در سکوتش دیگر فریادی نیست با گامهای پر تزلزل هر روزه اش پس کوچه های خاکی و خلوت را طی می کند مردی که سایه اش به درازای روزهای کسل کننده رسیده است مردی که سایه اش در عمق خاک تیره رسوخ کرده است در انحنای تپه ی کم ارتفاع تنها تر از صدای نی لبکی در ازدحام خیابانهاست فروردین 51...
Read Moreبر سر تاقچه ی خانه ی ما جلد کتابی است که نبشته است بر آن “راز پیدایش آتش ” در زمستان گذشته شامگاهی که بغایت دست من یخ زده بود و هوا نیز و همه آنچه که اطرافم بود شامگاهی که همه جا غرق سیاهی بود دل من نیز تا پذیرا شودم گرمی و نور برگهایش را سوزاندم و کنون این به سر طاقچه مانده برجا یادگاری است از آن سرما اردیبهشت 48 ...
Read Moreکدام فاجعه سرزد کدام فاجعه ای دوست در طلیعه این راه اسب رام مرا رم داد
Read Moreرنگ خاک طرح باران بوی خاک باران خورده _ نگاه ابری تو از من خاکی چه می خواهد آبان 51
Read Moreدر تمام شب همه ی شب را نوشیدم اختران را هم و سپیدار نشسته به سیاهی را شستم
Read More