آبگینه ای به دست دارم برای ریختن آب گونه هایم مثل اینکه بخواهی خاطر های را روانه کنی کنار خاطرات دیگر برای نگهداشتن در صندوقی فیروز ه ای یا کوزه ای بلورین گفتم مثل اینکه… گفتم خاطره… آه… – مثل اینکه خودم هم دارم خاطره می شوم- امشب نه فردا هم نه پس فردا اما شاید … * * * نمی دانم کدام خدای ظالم مرا به این گوشه از زمان پرتاب کرد که رنج لذت است که شادی در گریستن است که...
Read Moreدوستتان دارم… برای این که بیشتر زنده باشم و بیشتر دوستتان بدارم از محل خط کشی شده عبور م یکنم کسی نمی پرسد کی و کجا عاشق اولین رنگ زندگی شدی از شماره شناسنامه ات می پرسند و تاریخ تولدت را هم و تا تاریخ مردنت را – نه لحظه های زنده بودنت – به پرونده ی سیاهت در بایگانی اضافه کنند از ده سال پیش ده سال پیش تر افتاده ام به لحظه مردن وقتی که مرده باشم چه فرق م یکند که عقربه های ساعت...
Read Moreای دست من نیازمند دست تو ای هست من نیازمند هست تو ای شعر من نیازمند چشم مست تو مگریز _ برخاسته ز خواب زمستانی تن را به آب باران می شوید آن در کنار جوی بنفشه چالاک از سکوت عظیم خاک فریاد سبز باغچه می روید ای سبز شعر گونه ی من برخیز _ ژولیده را ببین که می آید آشفته حال مثل همیشه هر صبح هر صبح زود آسیمه سر گرفته سیما 108 / مرثیه جویبار آزرده خاطر است میازارش شاید بفهمی از رخ تکیده و بیمارش _ خندان...
Read Moreوقتی که عشق حس عمیق گمشدگی است وقتی که زندگی جز گم کردنی و گم شدنی نیست پس عشق را عصاره هستی باور کن _ وقتی که عشق حس تباهی است وقتی که در نگاه تو ، من خود را ویران می سازم با دستهای خود مرا دوباره بساز دست ترا برای سازش آفریده اند _ آخر مگر نه ، روحم شمشیر آبدیده تیزی بود که عشق را غلافی کردم بر آن آخر مگر نه ، جسمم چون پیچکی است پرپیچ و تاب و بیتاب با داربست عشق فقط قادرم بر آسمان بسایم سر _...
Read More“چون شب درآید از در شب این هراسناک من یک قدم بسوی تباهی نزدیک می شوم “ زیباترین غزل غزل مرگ است لبریز و عاشقانه و رقص ماهرانه تابوت بر کوره راه کهنه قبرستان _ برگی فروفتاد ازین شاخه این شاخه که منم بر آبی زلال تو موجی پدید شد شکننده که صافی ترا به تباهی کشانده است و لحظه های شاد مرا اکنون خود را بجرم ریزش این برگ از شهر آشنائی تو تبعید می کنم _ من می روم تا بی نهایت تا نیست تا...
Read More