***

سبز
فاصلۀ کوتاه و نازکی است

میانِ زرد و آبی

شاید هم
خوابِ برهنۀ ستاره ای
در مهتابی

***

کبودٍ بنفش اما
رنگ و نقشِ کوچکی است
که پروانه ای به دوش می کشید
…
بیا شب پره را برای همیشه دفن کنیم
پنجره را هم برای همیشه نیمه باز

***

بیهوده
به انتظارِ خدا نشسته ای
…
برای شکستنِ بتِ درون
تبر را بردار

30/1/92