دنیائی
بر آشوب نشسته نگاهم
بلور ستاره ای مگر
***
کوه خفته آبستن آتش فشانی ست
تا التهاب درونش را
بر زباله دان دنیا
قی کند
آمرزش دوباره ای مگر
***
خاموش باش گفتی
آتش فشان دلم را
چه کاره ای مگر؟
بر آشوب نشسته نگاهم
بلور ستاره ای مگر
***
کوه خفته آبستن آتش فشانی ست
تا التهاب درونش را
بر زباله دان دنیا
قی کند
آمرزش دوباره ای مگر
***
خاموش باش گفتی
آتش فشان دلم را
چه کاره ای مگر؟